salça.

Çocukluğuma dönsem Ve yeniden, otursak yine o balkonda Esmese, varsın esmesin Ve alt komşu varsın bizi sevmesin Sıkılsak yine uzun yaz günlerinde Ve kumsaldan kumları taşısak ayağımızda eve Bahçedeki yabani otlar düşse aklımıza Ve uğraştığınız sabahtan akşama Yollar uzun sürse, bitmese Ve koca çınarın altında mola versek yine Asfaltın sıcağı yüzümüze çarpsa Ve bir örnek giyinseniz yine babamla Çocukluğuma dönsem Ve yeniden çeksek kuraları Çankırı'dan Ankara'ya uzansak haftasonları usanmadan Ve yine ardarda çocuk filmleri izlesen benimle Batı sinemasında sıkılmadan İzmir caddesinde döner ekmek yesek Ve Sıhhıye'deki otobüs durağına erkenden gitsek Sen yine çıksan yokuşları Gölbaşı'ndan Ve ben yine saysam kaldırım taşlarını Yakalarımı kolalasan kendin ördüğün Ve rüyaları anlatsam gördüğüm Pazardan dönmesek en güzel meyveleri seçmeden Ve aile olsak yeniden 

En son Konya havaalaninda gordum annemi, tabi gasilhane denen yeri saymazsak. Gasilhane diye bir kelime var, hic hayatima girmemisti, duymamistim, bilmiyordum, yesilin olabilecek en igrenc tonuna boyanmis, ruhsuz duygusuz bir duvarda tabelada gorene kadar, oyle donmus, tutulmus gibi beklerken.. Yerde mazgallar gordum, bos bir tabut gordum. Yuzume sanki bir kova soguk su carptilar. Ne diyordum, annemi en son Konya havaalaninda gordum. O kadar ironik ki, gecmiste olan biten yuzunden annem Konya'yi hic sevmezdi. Gitmek istemezdi, tatile giderken verilen molaya bile tahammulu yoktu. Gecen zaman, degisen kosullar bir seyleri isitmis, ya da annemi yumusatmis olsa gerek, bu gidisimiz hic oyle bayramlardaki gibi olayli degildi. Cocukken hatirliyorum, sesler yukselirdi, yuzler duserdi, bayramlarda Konya'ya gitmek ya da gitmemek, iste tum mesele buydu. Ne diyordum, olayli degildi hic bu sefer Konya'ya gidisimiz. Aksine cok neseliydi, annem, babam, esim ve ben, he...

Hayatın ne kadar garip olduğundan daha önce bahsetmiş miydim? En son 2016 Nisan'da uğramışım emektar bloguma, bir seneden fazla zaman geçmiş.. Bu bir seneye dönüp baktığımda o kadar şaşırıyorum ki. Onlarca değişen şey, ve bir o kadar da değişmeyen şey.. Biz sevgilim ile bir araya gelmenin yollarını arar durur, önümüze engeller kurulup dururken, ben sandalyemin tepesinde tünemeye devam ederken Türkiye'de darbe oldu. Sanırım her şey ondan sonra freni patlamış bir araba gibi yokuş aşağı yuvarlanmaya başladı.  Geçen sene Haziran ayında Coldplay konserinde üzerimize konfetiler yağarken baktım mir elinde bir yüzükle bana bakıyordu. Hiçbir zaman evlilik teklifi hayallerim olmamıştı ama herhalde başka türlüsü beni bu kadar mutlu edemezdi. Olduğumuz gibi, biz gibi, tantanasız, şatafatsız, beklemezken, çok güzel şarkılar bizi mest ederken. Neyse, bu bambaşka bir hikaye. Elimizde ihtimaller, beklerken, Temmuz'da darbe oldu. Eh ucundan bize de dokundu. Burslar iptal olup m...

Bu yazıyı 27 Aralık 2011'de paylaşmışım (http://resistancefailed.blogspot.com.tr/2011/11/hayal-mi-hakikat-mi.html) : hayal mi hakikat mi?   "Bu o kadar mühim bir felaket mi? Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar. Ve günün birinde, hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz." soruyorum sizlere, kendime, ne zaman vazgeçeceğim hayalleri seçmekten?

yine bir vedanın arifesinde ve yine kanatlarım kırık ne yapacağını bilmez bir ben ve durmayan göz yaşları bu günleri nasıl hatırlayacağım bir gün acaba böyle sıkışan kalbim bunları da unutacak mı ? öyle üzgünüm ki, kimseler anlamıyor sanki eskisi gibi olmayacak bir daha hiçbir şey yorganı kafama çekip uyuyunca geçecek sanıyorum geçecek her şey ümitler kırılmayacak bir daha her yalnız gidişimde ufak bir parçam daha ölüyor bilmiyor ki kimse üzülmemek için hissizleşmem gerekiyor her seferinde daha çok göz yaşı en zoru da belirsizlik ah, ki ne ah. ne desem derdimi anlatmaya yetmiyor

Bu eve taşındım taşınalı, cam kenarına dayalı masanın, cam kenarında duran sandalyesinde o kadar çok oturdum ki.. Son bir senemi bu sandalye üzerinden özetleyebilirim sanırım. Çünkü yemek yerken de buradaydım, film izlerken de, çalışırken de, gülerken de, ağlarken de.. Severek isteyerek bıraktığım sigaraya bu sandalyede geri başladım, hayatımda ilk defa bu sandalyede resim yaptım, dünyaya buradan baktım. Şimdi yine aynı sandalyede oturmuş korkunç bir iç sıkıntısıyla kilometrelerce uzaktan Ankara'da ne olup bitiyor onu takip etmeye çalışıyorum. Daha da üzücü olanı ne biliyor musunuz? Bunu ilk defa yapmıyorum. Daha korkuncu bunu muhtemelen son defa yapmıyor olacağım. Ailen iyi, arkadaşların iyi, ama bunlar yetmiyor içinin rahatlamasına, çünkü başka birilerinin sevdikleri artık yaşamıyorlar. Bu sefer iyiler ama ya bir sonraki sefer? Bunca şey olurken uzakta olmanın getirdiği çok farklı bir psikoloji var. Her gün sevdiklerim işe, evlerine giderken bir korku yaşıyor, ben de ...

Konuşamayınca yazmak istedim. Ne yazacağımı da bilmiyorum gerçi. Öyle başladım işte yazmaya. Hiç düzeltmeden yazmaya çalışayım bakalım nasıl bir şey çıkacak. Monolog gibi ama karşımda sen varmışsın gibi düşünüyorum. Türkçe bir radyo açtım, salak ve geçici pop şarkılar çalıyor, salaklar ama arada cümleler dikkatimi çekiyor, mesela birisi sensiz karaya vurdum sanki diyor. Yorgunum ve uykum var ama uyuyamıyorum. O yüzden yeşil çay yaptım belki yardım eder diye. :) Ama pek işe yarıyor gibi görünmüyor. Belki üşenmeyip spor yapsam iyice yorgun düşüp uyuyakalırım aslında ama niyeyse üşeniyorum. Bugün akşam yemek yemedim. Aç değildim. Canım istemedi. Kendime pek iyi bakamıyorum sanırım. 7'ye doğru çıktım bugün, 7 gibi eve geldim, öyle olunca niyeyse bişeyler yapasım gelmedi. Bir kaç teknik bişeyler öğreten video izleyeyim dedim ama tam aradığım gibi bişey bulamadım.. Öyle yazıyorum ama aralarda sölemek istediğim şeyler var, mesela dünya benim etrafımda dönüyormuş gibi oldu bir süredir ...